केरळ च्या लाल दहशतवादाचा देशव्यापी धिक्कार..!

कांजीकोडे. पलक्कड जिल्ह्यातलं एक लहानसं गाव. केरळ च्या पूर्व सीमेवर असणारं. तामिळनाडू ला खेटून वसलेलं. मात्र औद्योगिक बाबतीत पुढारलेलं. केरळ चे पूर्व मुख्यमंत्री आणि मार्क्सवादी कम्युनिस्ट पक्षाचे नेते अच्युतानंदन यांचं हे विधानसभा क्षेत्र. पलक्कड ह्या लोकसभा क्षेत्रात असणारं. १९५७ पासून एकूण ११ वेळा ह्या जागेवर कम्युनिस्ट खासदारांचा कब्जा राहिलेला आहे. त्यातील १९९६ पासून सतत ६ वेळा मार्क्सवादी पक्षाचाच खासदार निवडून आलेला आहे.

तर अश्या ह्या मार्क्सवाद्यांचा सुरक्षित तटबंदीत, कांजीकोडे मधे, कन्नन हा संघाचा स्वयंसेवक पंचायत समितीवर भाजप तर्फे निवडून आला. त्याचा भाऊ राधाकृष्णन हा संघाचं काम करणारा हाडाचा स्वयंसेवक. कन्नन ची बायको विमला हिला संघ आणि भाजप ची ओळख झाली ती सासरी आल्यावरच. मग ती देखील हिरीरीने भाजपच्या महिला मोर्चाचं काम करू लागली. या दोन भावांचं एकत्र कुटुंब. पूर्णपणे संघ समर्पित. एका लहानश्या एकमजली बैठ्या घरात त्यांचा निवास.

मात्र कन्नन – राधाकृष्णन परिवाराचं संघ – भाजप विषयी प्रेम आणि त्यांचा वाढता प्रभाव हा मार्क्सवादी गुंडांना पचनी पडणं शक्यच नव्हतं. तश्यातच मागच्या विधानसभा निवडणुकीत फक्त २,५०० मतं मिळविणाऱ्या भाजप ने ह्या विधानसभा निवडणुकीत चमत्कार केला. चक्क ४६,००० मतं घेऊन भाजप दुसऱ्या स्थानावर आला. अच्युतानंदन च्या समर्थकांना हे सहन होणं शक्यच नव्हतं. त्यांनी आधी धमक्या दिल्या. पण हे दोघेही भाऊ बधले नाहीत. पक्षाचं काम करतच राहिले.

अश्या ह्या स्वाभिमानी, राष्ट्रभक्त परिवाराला अद्दल घडविण्यासाठी मार्क्सवादी गुंडांनी २८ डिसेंबर च्या अगदी पहाटे, अडीच वाजता, त्यांच्या घरावर पेट्रोलबॉम्ब फेकला आणि घराचे दरवाजे बाहेरून बंद केले.मार्क्सवादी हिंसाचार - १

त्या भडकलेल्या आगीत हे कुटुंब अक्षरशः होरपळून निघालं. आणि पुढील आठ – दहा दिवसात हे तिघंही, ह्या मार्क्सवादी हिंसेत हुतात्मे झाले…! त्या विमलेचा दोष इतकाच होता की त्या माउलीने संघ समर्पित, राष्ट्रभक्त कुटुंबात विवाह केला..!

मार्क्सवादी गुंडांनी, त्यांची सत्ता केरळ मधे पुनः स्थापित झाल्यानंतर घातलेल्या हैदोसाचा हा फक्त एक नमुना आहे.

पलक्कड मधल्या कांजीकोडे हल्ल्याची शाई वाळलीही नसेल तर मार्क्सवाद्यांनी या जानेवारीच्या पहिल्या आठवड्यात मल्लपुरम जिल्ह्यात आपल्या क्रौर्याची आणखी एक चुणूक दाखवली.

सुरेश हा मल्लपुरम जिल्ह्यातला भाजप चा सक्रीय कार्यकर्ता. स्वातंत्र्यवीर सावरकरांनी त्यांच्या ‘मोपल्यांचे बंड’ ह्या पुस्तकात वर्णन केलेला मलाबार भाग तो हाच. पूर्णपणे मुस्लिम बहुल. येथील ‘मुस्लिम लीग’ चे खासदार ई. अहमद यांचा नुकताच मृत्यू झालाय. येथील आमदारही मुस्लिम लीग चाच आहे. या जिल्ह्यात मुस्लिम लीग खालोखाल चलती असते ती मार्क्सवादी कम्युनिस्ट पक्षाची. मात्र २०१४ च्या लोकसभेत भाजप ने चांगलीच मुसंडी मारली आणि ६४,००० मतं मिळविली. मे, २०१६ मधे झालेल्या विधानसभा निवडणुकांतही भाजप ची कामगिरी फारच छान होती. म्हणजे पुढील निवडणुकीत मार्क्सवादी पक्षाला बाजूला सारून, भाजप हा पक्ष मुस्लिम लीग बरोबर टक्कर देऊ लागेल अशी चिन्ह निर्माण झाली.

झालं. मार्क्सवादी खवळले. त्यांनी संघ आणि भाजप ला अद्दल घडविण्यासाठी सुरेश ह्या भाजप च्या कार्यकर्त्यावर हल्ला केला. सुरेश आपल्या परिवारा सोबत कार ने जात असताना ह्या मार्क्सवादी गुंडांनी मल्लपुरम जिल्ह्याच्या तिरूर जवळ त्याची कार थांबवली. जबरदस्तीनं कार चा दरवाजा उघडला. सुरेश च्या १० महिन्यांच्या लहान बाळाला पायाला धरून रस्त्यावर फेकून दिलं आणि सर्वांसमोर सुरेश ला भोसकलं…!

मार्क्सवादी हिंसाचार - ५

सुरेश चा गुन्हा काय होता..? तर तो मल्लपुरम जिल्ह्यात प्रामाणिकपणे भाजप चं काम वाढविण्याचा प्रयत्न करत होता.

अशी अनेक उदाहरणं आहेत. मे, २०१६ मधे यु डी एफ चं राज्य आल्यावर आणि ‘पिनरई विजयन’ मुख्यमंत्री झाल्यावर हे मार्क्सवादी गुंड अक्षरशः चेकाळले आहेत.

पिनरई विजयन मुख्यमंत्री झाल्यापासून, आजपर्यंत, अर्थात फक्त नऊ महिन्यांच्या कालावधीत बारा संघ स्वयंसेवकांची / भाजप कार्यकर्त्यांची निर्मम हत्या झालीय. शंभर च्या आसपास संघ स्वयंसेवकांना कायमचं अपंगत्व आलंय. आणि ह्या नऊ महिन्यात संघ स्वयंसेवकांच्या एकूण पाचशे पेक्षा जास्त घरांवर हल्ले झालेले आहेत…!

हे भयानक आहे. फार जास्त भयानक आहे. आणि दुर्दैवाने ह्याची दखल न राष्ट्रीय मिडियात घेतली जातेय, न प्रादेशिक. ‘असहिष्णुते’ वरून देश सोडण्याच्या धमक्या देणारे, अवार्ड वापस करणारे सारे चिडीचूप बसलेत. बरखा दत्त, राजदीप सरदेसाई, अरुंधती रॉय वगैरे ‘बुद्धिवंतांनी’ केरळ च्या लाल दहशतवादा विरुध्द ‘ब्र’ देखील उच्चारलेला नाही.

केरळ मधे कम्युनिस्टांनी संघाच्या स्वयंसेवकांवर आक्रमणं करण्याचा इतिहास तसा जुना आहे. संघाच्या विचारसरणी बद्दल लोकांचं आकर्षण वाढू लागलं आणि कम्युनिस्टांची अस्वस्थताही वाढू लागली. कारण कम्युनिस्ट पक्षाचे अनेक कार्यकर्ते संघाचे चांगले स्वयंसेवक झाले. आणि येथूनच संघर्षाला सुरुवात झाली.

जानेवारी १९४८ मधे, संघ बंदी पूर्वी काही दिवस, श्री गुरुजी केरळ च्या प्रवासात होते. एर्नाकुलम मधे स्वयंसेवकांची बैठक घेत असताना त्या बैठकीवर मार्क्सवादी गुंडांनी हल्ला केला. मात्र स्वयंसेवकांनी तो परतवून लावला. पुढे संघ बंदी हटल्या नंतर जेंव्हा श्री गुरुजींचा पहिला केरळ प्रवास झाला, तेंव्हाही अलपुझ्झा मधे त्यांच्या कार्यक्रमात हल्ला करण्यात आला. अर्थात स्वयंसेवकांच्या सावधतेने विपरीत काही घडू शकले नाही.

१९६७ च्या जनसंघाच्या कालिकत अधिवेशनानंतर, कम्युनिस्ट अधिकच आक्रमक झाले. १९६९ मधे चिन्मय मिशन चे संस्थापक स्वामी चिन्मयानंद, विद्यार्थी परिषदेच्या एका कार्यक्रमात भाग घेण्यास त्रिशूर च्या केरलवर्मा कॉलेजात आले असताना त्यांच्यावर प्राणघातक हल्ला झाला. मात्र सुदैवाने परिषद कार्यकर्त्यांनी तो ही परतवून लावला.

१९६९ मधे आताचे मुख्यमंत्री पिनरई विजयन हे कण्णुर मधे एस एफ आय चे सचिव होते. अत्यंत आक्रमक आणि क्रूर अशी त्यांची प्रतिमा होती. कण्णुर मधे कम्युनिस्टांच्या ‘लाल दहशतवादाला’ सुरुवात झाली ती प्रामुख्याने याच काळात. २८ एप्रिल १९६९ ला कण्णुर मधे, टेलरिंग चा व्यवसाय करणारे संघ स्वयंसेवक, वडिक्कल राधाकृष्णन यांची निर्घुण हत्या झाली. पोलिसांनी जे आरोपी पकडले त्यातील दोन प्रमुख नावे होती – पिनरई विजयन आणि कोडियारी बाळकृष्णन. मात्र सहा महिन्यांच्या मामुली कैदेनंतर ती दोघंही पुराव्या अभावी निर्दोष सुटली..! महत्वाचे म्हणजे यातील पिनरई विजयन हे सध्या केरळ चे मुख्यमंत्री आहेत, तर कोडियारी बाळकृष्णन हे केरळ मधे अनेक वर्ष मंत्री होते आणि सध्या मार्क्सवादी कम्युनिस्ट पक्षाच्या केरळ शाखेचे महामंत्री आहेत..! गेल्या मे महिन्यात, कम्युनिस्ट परत सत्तेवर आल्यावर संघ स्वयंसेवकांवरचे हल्ले का वाढले, हे यातून स्पष्ट होतं..!!

कण्णुर लोकसभा क्षेत्रातून मार्क्सवादी कम्युनिस्ट पक्षातर्फे दोनदा खासदार राहिलेल्या ए. पी. अब्दुल्लाकुट्टी यांचं एक पुस्तक प्रसिध्द आहे – ‘निंगलेने कॉंग्रेस अक्की’ (अर्थात ‘तुम्ही मला काँग्रेसी बनविलं’ कारण २००९ नंतर हे अब्दुल्लाकुट्टी कॉंग्रेस मधे शामिल झाले). यात अब्दुल्ला कुट्टी नी पिनरई विजयन बरोबर काम करताना चे अनेक अनुभव दिलेले आहेत. एका ठिकाणी ते लिहितात, “पिनरई विजयन यांनी पश्चिम बंगाल च्या मार्क्सवादी साथीदारांची प्रशंसा करत आम्हाला समजावलं की आपल्या वैचारिक विरोधकांना इतक्या शिताफीने नष्ट केले पाहिजे की त्यांचा कुठलाही मागमूस उरता कामा नये”. अब्दुल्लाकुट्टी पुढे लिहितात, “विजयन म्हणत होते की तुमचा विरोधक तुम्हाला जिवंत मिळाला तर त्याला बांधून पोत्यात घाला. नंतर जमिनीत खोल खड्डा खणून ते पोतं त्यात टाका. वरून भरपूर मीठ घालून तो खड्डा बुजवा. कोणाला काही कळणार ही नाही..!

अश्या क्रूर काळजाचा माणूस आज केरळ चा मुख्यमंत्री आहे..!

गेल्या साठ – सत्तर वर्षांची कम्युनिस्टांची शैली ही भयानक दहशतवादाची राहिलेली आहे. कम्युनिस्टांना फक्त हत्या करायची नसते, तर अत्यंत क्रूर, पाशवी आणि बीभत्स पद्धतीने करायची असते, ज्या द्वारे एक जबरदस्त दहशत लोकांमध्ये पसरेल. त्यामुळे त्यांनी केलेल्या सर्व हत्या या अश्या नृशंस आणि निर्घृण प्रकारातच मोडतात.

साधारण दर पाच वर्षानंतर केरळात डाव्यांची सत्ता येते. अशी सत्ता आल्यावर त्यांच्या क्रौर्याला उधाण येतं अन संपूर्ण प्रशासन तंत्र ते या कामासाठी वापरतात. सध्याचे मुख्यमंत्री पिनरई विजयन यांनी गृहखाते स्वतःजवळ ठेवलंय ते या साठीच..! या संदर्भातलं एक उदाहरण सांगता येईल –

के. टी. जयकृष्णन हा तरुण भाजयुमो चा प्रदेश उपाध्यक्ष होता, शिवाय शाळेत शिकवणारा लोकप्रिय शिक्षक ही. त्याने अनेक तरुणांना भाजयुमो च्या कामात आणले, ज्यात मार्क्सवादी तरुणही होते. झालं. मार्क्सवादी चवताळले. आणि पाच मार्क्सवादी गुंडांनी भरदिवसा, शाळेत शिरून, जयकृष्णन शिकवत असताना, त्या लहान मुलांसमोर त्याचा निर्घृण खून केला. भर वर्गात केलेल्या ह्या खुनामुळे केरळ हादरलं. सरकारला काही एक्शन घेणं भाग होतं. ते ५ मार्क्सवादी गुंड पकडल्या गेले. २००३ मधे जिल्हा न्यायालयाने त्यांना आजन्म कैदेची शिक्षा सुनावली. २००५ मधे केरळ उच्च न्यायालयानेही हीच शिक्षा कायम ठेवली. अपिलात प्रकरण सुप्रीम कोर्टात गेलं. २००६ मधे न्याय देताना माननीय सर्वोच्च न्यायालयाने केरळ पोलिसांवर भरपूर ताशेरे ओढले. न्यायमूर्तींनी म्हटलं की ‘पोलिसांपेक्षा जास्त हिंमत त्या वर्गातल्या लहानश्या विद्यार्थ्यांनी दाखविली. मात्र पोलिसांनी या प्रकरणात कुठंही गंभीरतेनं काम केल्याचं दिसत नाही’. आणि पाच पैकी चार आरोपी पुराव्या अभावी निर्दोष सुटले. दिल्लीत तेंव्हा डाव्यांच्या मदतीने चालणारे युपीए सरकार होते. त्यात मार्क्सवाद्यांनी चावी फिरवली अन फक्त सहा महिन्यात तो पाचवा आरोपी ही निर्दोष सुटला.

भर वर्गात जयकृष्णन या शिक्षकाचा निर्घृण पणे खून करणारे पाचही मार्क्सवादी गुंड, आज उजळ माथ्यानं केरळ मधे हिंडत आहेत..!

मार्क्सवाद्यांची हीच कार्यशैली आहे. शासकीय यंत्रणेचा पुरेपूर वापर करत, आपल्या कार्यकर्त्यांना ते अलगद वाचवतात.

हा हिंसाचार बंद करण्यासाठी संघाने, मार्क्सवादी कम्युनिस्ट पक्षाशी बोलणी करण्याचे तीन प्रयत्न केले.

पन्नास च्या दशकात, आधी केरळ मधे प्रांत प्रचारक असणाऱ्या दत्तोपंत ठेंगडींनी पुढाकार घेतला. त्या काळचे मार्क्सवादी कम्युनिस्ट पक्षाचे नेते राममूर्ती यांच्याशी एर्नाकुलम येथे सविस्तर चर्चा झाली. पण नंतरही कम्युनिस्टांचे हल्ले चालूच राहिले. दुसरा प्रयत्न केला, तत्कालीन ‘भारतीय विचार केंद्राचे’ संयोजक असलेल्या पी. परमेश्वरन यांनी. त्यांच्या पुढाकाराने संघाचे दोन वरिष्ठ प्रचारक, भास्कर राव कळंबी आणि रंगा हरी, हे केरळ चे तत्कालीन मुख्यमंत्री के. नयनार यांना दिल्लीत भेटले. मात्र या बैठकीचाही फार काही लाभ झाला नाही.

तिसरा प्रयत्न केला, न्यायमूर्ती व्ही. आर. कृष्णा ऐय्यर यांनी. मात्र ह्या सर्व बैठकींतून हेच निष्पन्न होत होतं की मार्क्सवाद्यांचं ‘कॅडर’ हे शांती वार्ते साठी तयार नाही. मुळात मार्क्सवाद हाच ‘संघर्ष’ ह्या संकल्पनेवर आधारित असल्यामुळे त्यांना संघर्षाचीच ‘ओढ’ जास्त होती. एका प्रसंगी तर मार्क्सवादाचे अर्ध्वयू म्हणवले जाणारे ई एम एस नंबुदरीपाद म्हणाले, “We will take up arms against RSS”

संघ ह्या हल्ल्यांना तोंड देऊ शकतो का..? जास्त स्पष्टपणे मांडायचं तर संघ ह्या हल्ल्यांचा प्रतिकार करू शकतो का..? याचं सरळ उत्तर आहे, होय. संघटीत शक्तीच्या रुपात संघाची ताकद केरळ मधे जबरदस्त आहे. त्यामुळे संघाने मनात आणलं तर केरळ मधे मार्क्सवादी कार्यकर्त्यांना पळता भुई थोडी होईल, हे निश्चित..!

पण मुळात संघाचा तो मार्गच नाही. संघाचा उद्देश स्पष्ट आहे. संघाला साम्यवाद संपवायचा आहे, साम्यवादी नाहीत ! गेल्या चार – पाच वर्षात संघाजवळ आलेल्या अधिकांश कार्यकर्त्यांमधे अधिकतर हे जुने कम्युनिस्ट आहेत. कम्युनिझम च्या विचारधारेला आणि त्यांच्या कार्यशैली ला कंटाळून ते सारे, संघ स्वयंसेवक झालेले आहेत. त्यामुळे ‘प्रत्यक्ष प्रतिकाराचा’ मार्ग हा संघाचा मार्ग नाही हे निश्चित..!

आणि म्हणूनच संघाने केरळच्या ह्या लाल दहशतवादा विरुध्द एक राष्ट्रव्यापी आंदोलन छेडायचे ठरविले. त्यापूर्वी २४ जानेवारी ला दिल्लीत केरळ भवन वर जनाधिकार समिती तर्फे एक धरना आंदोलन झाले, ज्यात संघाचे सह-सरकार्यवाह दत्तात्रेय होसबळे शामिल झाले. मात्र हे सर्व होऊनही संघ स्वयंसेवकांच्या हत्येचं सत्र थांबलं नाही म्हणून १ मार्च ला संघाने देशव्यापी धरणे आंदोलन करायचा निर्णय घेतला. हे प्रदर्शन ‘जनाधिकार समिती’ आणि तिच्या सहयोगी मंचांद्वारे होणार होते.

आणि १ मार्च ला कम्युनिस्टांच्या विरोधात देश भर जे प्रदर्शन झाले, ते फार जबरदस्त होते. अभूतपूर्व होते. देशाच्या काना कोपऱ्यात, अक्षरशः प्रत्येक जिल्ह्यात हे प्रदर्शन झाले. या निमित्ताने केरळ चा ‘लाल आतंक’ लोकांसमोर आला.

बंगळुरू - १

पूर्ण देशभरात, साधारण एक हजार ठिकाणी झालेल्या ह्या प्रदर्शनांमध्ये बारा लाखांपेक्षा जास्त लोकं शामिल झाले. नागपुर ला संघाचे सरकार्यवाह मान. भैय्याजी जोशी यांच्या नेतृत्वात भव्य ‘धिक्कार रैली’ काढण्यात आली. भोपाळ ला संघाचे सह प्रचार प्रमुख जे. नंदकुमार यांच्या नेतृत्वात धरणे आंदोलन झाले. बंगळूर ला क्षेत्रीय संघचालक नागराज आणि भाजप च्या दिल्ली च्या खासदार मिनाक्षी लेखी यांनी केरळ च्या कम्युनिस्टांचे क्रौर्य लोकांसमोर आणले. भुवनेश्वर, चेन्नई, कोलकाता, शिमला, इंदूर, जयपूर, गुवाहाटी, जम्मू, अहमदाबाद… या सर्व ठिकाणी केरळ च्या लाल दहशतवादाला विरोध करण्यासाठी मोठ्या संख्येने नागरिक उपस्थित होते.

मार्क्सवादी हिंसाचार - ४

सोशल मिडिया मधे ही ह्या लाल दहशतवादा विरोधात मोठे आंदोलन उभे राहिले. १ मार्च ला ट्विटर वर #EndViolanceCPM हा हेश टेग पहिल्या क्रमांकावर ट्रेंड करत होता.

संघाच्या ह्या देशव्यापी आंदोलनाने मार्क्सवादी खवळले आहेत. याचा प्रतिशोध म्हणून गेल्या आठवड्याभरात संघ आणि भाजप कार्यकर्त्यांवरचे हल्ले वाढले आहेत. केंद्र शासनाची अगतिकता अशी की एका विशिष्ट सीमेबाहेर ते राज्य शासनाच्या कारभारात हस्तक्षेप करू शकत नाहीत. मग त्या वेळेस राज्य शासनाची बरखास्ती हा एकच मार्ग उरतो.

मात्र ह्या सर्व विषम परिस्थितीत एक मात्र निश्चित की केरळ चा स्वयंसेवक अत्यंत प्रतिकूल परिस्थितीतही ठामपणे उभा आहे. आजुबाजूला मृत्यू चे तांडव चालू असतानाही अत्यंत समर्पित भावनेने आणि निर्भयपणे काम करणारा केरळ चा स्वयंसेवक म्हणजे हिंदुत्वाचे खरे-खुरे, चालते बोलते प्रतीक आहे. त्यांच्या ह्या विजीगिषु वृत्तीने लवकरच केरळ मधे कम्युनिस्टांना फार मोठे वैचारिक हादरे बसायला लागणार आहेत, हे स्पष्टपणे दिसतंय..!
– प्रशांत पोळ